Καφενείον η Βιολέτα

Ξημερώνει με ψιλόβροχο.
Ελληνικός καφές και στο βάθος πρέφα.
Τον κοιτάζει στα μάτια.
Αυτός μιλάει για ποιήματα
πετώντας τα χέρια πέρα- δώθε
κι αυτή ανατριχιάζει. Μόνο
που αυτός δεν είναι 'κει
το παιχνίδι είναι στημένο
και τα λουλούδια απεργούν και σήμερα.

8 comments:

Jo-Anna said...

Γυρισες λοιπον .

καηκαν και οι αφτρες στην αναμονη σου .
Που ησουν
Γιατι δεν ησουν πουθενα



Ιωαννα

Στέφανος said...

Νά'σαι πάλι πίσω!
καλώς τη

καλημέρα σου

Αιολος said...

τσα κι από μενα.

Aντώνης said...

Οι ψευδαισθήσεις της ζωής μας οι αισθήσεις.

Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Αραιές οι αναρτήσεις σου, αλλά πυκνές και όμορφες
Καλησπέρα

Σωκράτης Ξένος said...

"Ήρθα να σου πω
την απάνεμη ακρογιαλιά που διανυκτερεύει
να βγεις

έσωσες τουλάχιστον χέρια ψηλά
τα κλουβιά με τ` αηδόνια;
Βγες , έλα στην ομιλία κοντά
Ξέρω πιο πολλά κι απ` το ερημονήσι των γλάρων..."

vorias said...

Κι εσύ ξεκίνησες,
βγήκες στο δρόμο
σ' εμπόδισαν οι απεργίες,
κι άργησες να φανείς.

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ said...

Στίχοι που προσποιούνται ότι κοιτούν αλλού, δίχως να συνειδητοποιούν πως είναι δυνατοί.
Φαίδων Θεοφίλου


...ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ...